Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Κι ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη.





Δεν θυμάμαι πια πόσες μέρες βρίσκομαι εδώ κρυμμένη μέσα στο δάσος, λίγα βήματα πριν τα σύνορα κάτω από αυτοσχέδια παραπήγματα, που βρήκαμε από προηγούμενους πρόσφυγες. Τα ρούχα έχουν βρωμίσει πάνω μου, γιατί νερό δύσκολα βρίσκεται ακόμη και για να πιούμε. Μυρίζει άσχημα και η ανάσα μου απ’ την αφαγία.
Λίγα κομμάτια ψωμί,  που φτάνουν ως εδώ, δεν φτάνουν και για μένα. Απλώνει το χεράκι της η Μπανού μου και με λαχτάρα σπρώχνει στο στόμα της ότι φαγώσιμο βρεθεί. Κι εγώ χορταίνω να την βλέπω να τρώει.
Ο άντρας μου έφυγε αρκετούς μήνες πριν απ’ την πατρίδα και κατάφερε να φτάσει στην Αγγλία, όπου τον περίμεναν τ΄ αδέλφια του.
Ήταν τυχερός. Πρόλαβε να φτάσει εκεί πριν σφίξουν τα πράγματα στην Ευρώπη. Μου μήνυσε να ξεκινήσω κι εγώ με το παιδί και τον αδελφό μου.
Δώσαμε σχεδόν  όλο το βιός μας για να βρούμε καταφύγιο απ’ τον πόλεμο που μαίνεται στην πατρίδα.
Στο πέρασμα προς την Ελλάδα χαθήκαμε με τον αδελφό μου, αφού μας χώρισαν σε διαφορετικά σαπιοκάραβα για να περάσουμε στα Ελληνικά νησιά. Δεν έμαθα τι έγινε και που βρίσκεται. Εμένα και  τη Μπανού μου μας έσωσαν κάτι ψαράδες  ανεβάζοντάς μας πάνω στη βάρκα τους, ενώ βυθιζόταν το σαπιοκάραβο που μας μετέφερε σαν ζώα  τόσες ψυχές.
Δεν ήταν ένα κακό παραμύθι αυτό που ζήσαμε, ήταν ένας ζωντανός εφιάλτης πέρα από κάθε ανθρώπινη λογική. Προσπαθώ να το θάψω μέσα μου, όπως έθαψε η θάλασσα τόσα  αδικοχαμένα κορμιά…
Δεν είμαι μόνη μου, είναι κι άλλοι εδώ, λίγο πιο πέρα αλλά εγώ, μια γυναίκα μόνη, δεν έχω πολλές κουβέντες με τους υπόλοιπους. Οι περισσότεροι είναι  άντρες διαφόρων ηλικιών και μαζί μερικές γυναίκες, άλλες μόνες κι άλλες με τα παιδιά τους.
Στα μάτια των γυναικών βλέπεις ζωγραφισμένο  τον τρόμο και την αγωνία του αύριο.
Κάποιοι  άντρες έχουν αναλάβει ηγετικό ρόλο στη δυστυχία μας.
Είναι οι λίγο πιο τολμηροί, που δίνουν το σύνθημα για να περάσουμε απέναντι ή φροντίζουν να φέρουν λίγη τροφή για τα γυναικόπαιδα.
Δεν ρωτάω ποιους παράγοντες σταθμίζουν για να δουν αν θα κάνουμε απόπειρα να περάσουμε απέναντι. Ακολουθώ κι εγώ με τη Μπανού στην αγκαλιά, όποτε μας πουν.
Μέχρι σήμερα προσπαθήσαμε να περάσουμε τα σύνορα έξη φορές ανεπιτυχώς και γυρίσαμε και τις έξη φορές πίσω τρέχοντας καθώς ακούγαμε ήχους πυροβολισμών από τους συνοριοφύλακες απέναντι.
Μας ειδοποίησαν ότι απόψε τη νύχτα θα προσπαθήσουν να τραβήξουν τα βλέμματα και την προσοχή της περιπόλου σε λάθος σημείο  κάνοντας αντιπερισπασμό.
Μερικοί άνδρες θα περάσουν από ένα άλλο κοντινό πέρασμα, δημιουργώντας επεισόδιο, ώστε να τραβήξουν εκεί την προσοχή της περιπόλου και να μπορέσουμε εμείς τα γυναικόπαιδα να περάσουμε απέναντι και να χωθούμε μέσα στο πυκνό δάσος που φαντάζει τρομακτικό απέναντι.
Ότι είναι να γίνει πρέπει να γίνει απόψε, γιατί ο χειμώνας έχει ήδη φτάσει  και το κρύο είναι ανυπόφορο κι ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη.  Δεν μπορώ να φανταστώ τι μας περιμένει ακόμη.
Αυτό που με κάνει να παλεύω ακόμα, είναι το κοριτσάκι  μου και το αθώο της βλέμμα όταν με ρωτάει πότε θα πάμε στο μπαμπά της, που μας περιμένει.



Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" ,

που με επιτυχία εξελίχθηκε, για ακόμη μια φορά, 
στο στέκι της φίλης μας  Μαρίας   mytripssonblog.blogspot.gr.

16 σχόλια:

  1. Κομμάτι από τα βιβλία που θα γράψουν κάποιοι πρόσφυγες, το διήγημά σου, Φλώρα.
    Όπως διαβάσαμε κι εμείς τόσα βιβλία συμπατριωτών μας, που ξεριζώθηκαν στο παρελθόν.
    Αδρό, ρεαλιστικό κείμενο, και βέβαια πλημμυρισμένο από τα συναισθήματα αυτών των άτυχων συνανθρώπων μας, με κυρίαρχο, αυτό το αρχέγονο τής μάνας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν διάβαζαν Ελληνικά όλοι αυτοί που έρχονται στον τόπο μας τον τελευταίο καιρό, σίγουρα θα έκλαιγαν με την ιστορία σου Φλωρα μου.
    Όπως λέει και ο φίλος Άρης, κάποτε θα γραφτούν βιβλία και για αυτούς και θα μπορούσαν να το συμπεριλάβουν.
    Καλή εβδομάδα.
    Φιλάκια πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πραγματικά, μακάρι να μπορούσαν να δουν αυτοί οι άνθρωποι τι συναισθήματα μας έχει "γεννήσει" το δράμα τους. Είμαστε, βλέπεις, και η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που τους υποδέχεται και, σύμφωνα με το δικό μας σκεφτικό και τον δικό μας τρόπο ζωής, οι ιστορίες του καθ' ενός φαντάζουν σ' εμάς σαν εφιαλτικά παραμύθια!
    Καλή επιτυχία στην υπέροχη ιστορία σου, Φλώρα μου
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτή η τραγωδία δεν έχει τέλος...
    Τα συγχαρητήριά μου για την ευαισθησία σου Φλώρα μου

    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φλώρα μου η ευαισθησία και η συμπόνια σου ξεχειλίζει στην ιστορία σου, γραμμένη τόσο συγκλονιστικά ,περιγράφει ρεαλιστικά τα βιώματα των ξεριζωμένων ανθρώπων, τα βάσανα και τις ταλαιπωρίες των αθώων που γίνονται θύματα, πολιτικών, εξουσιών, συμφερόντων.....Συγχαρητήρια και για την επιλογή του θέματος αλλά και για την ανθρώπινη οπτική που επέλεξες... Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Φλώρα μου συγκλονιστική και η δική σου ιστορία και η αλήθεια είναι πως και οι δύο μας κινηθήκαμε στο ίδιο μήκος νήματος.
    Φιλιά και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φλώρα μου η ιστορία σου μιλάει κατευθείαν στην ψυχή...!
    Συγχαρητήρια για τη συμμετοχή σου και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ακόμα και τα ονόματα των ηρώων, μας παρέπεμπαν κατευθείαν στην πραγματικότητα Φλώρα,
    μια πραγματικότητα βέβαια σκληρή, που μόνο όποιοι την βιώνουν ξέρουν τι θα πει... Φιλιά πολλά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αγγίζει την ψυχή η ιστορία σου, Φλώρα μου.
    Συγχαρητήρια για τη συμμετοχή σου!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Εξαιρετική συμμετοχή Φλώρα μου με έντονες τις εικόνες που βλέπουμε να βιώνουν τους τελευταίους μήνες οι πρόσφυγες. Ας προσευχηθούμε να βγουν σώοι απ όλο αυτό και η δυστυχία τους σύντομα να πάρει τέλος...
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Από την πρώτη στιγμή της ανάγνωσης μού δόθηκε η εντύπωση πως οι 5 λέξεις επιλέχτηκαν ειδικά για την δική σου ιστορία!
    Ένα μεγάλο μπράβο για την προσπάθεια και πάνω απ' όλα για την ανθρωπιά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Φαντάζεσαι Φλώρα τι έχει να γίνει με τους πρόσφυγες μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι;
    Θα βρούνε ευκαιρία κάθε καρυδιάς φασιστοειδή να εκτονώσουν τα κρυμμένα ρατσιστικά αισθήματα τους
    και τα κράτη θα δαιμονοποιήσουν συλλήβδην τους πρόσφυγες συμβάλλοντας στην
    ξενοφοβία.Ήδη υπάρχουν χώρες αποφασισμένες να τερματίσουν τα προγράμματα
    που εφαρμόζονται και οι φράκτες θα φυτρώσουν σαν μανιτάρια σε πολλές χώρες.
    Να είσαι καλά Φλώρα και να γράφεις έτσι όπως μόνο εσύ ξέρεις όταν πρόκειται
    για ανθρώπους ενός κατώτερου Θεού.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Δεν διαβασα κανενα δεν προλαβα! Το δικο σου ειναι το πρωτο! Πολυ συγκινητικο και ... ΓΑΜΩΤΟ!... τοσο μα τοσο αληθινο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αυτός ο δρόμος ο μακρύς και ο επώδυνος, που περιγράφεις με τόση ευαισθησία Φλώρα μου, είναι ένα ρεαλιστικό σενάριο ζωής για πολλούς πρόσφυγες. Έχεις εστιάσει στη μαρτυρία μιας γυναίκας, που όντως η θέση τους είναι ιδιαίτερα ευάλωτη κυρίως για όσες κουβαλούν μωρά παιδιά μαζί τους. Τραγικές φιγούρες που κανείς ποτέ δεν θα καταλάβει τον εφιάλτη που βιώνουν.
    Συγχαρητήρια κι από μένα για τη σκέψη σου να καταπιαστείς με ένα θέμα που μας πονάει πολύ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Όμορφη η συμμετοχή σου Φλώρα
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Η συμμετοχή σου είναι τόσο αληθινή, όσο και συγκινησιακή! Συγχαρητήρια Φλώρα μου!
    Αγγίζεις μ' ευαισθησία και τρυφερότητα ένα καυτό θέμα με ανθρώπινες τραγωδίες και με ανησυχητικές προεκτάσεις, όπως εξελίσσονται τα πράγματα. Να είσαι πάντα καλά και να έχεις μια όμορφη εβδομάδα!
    Τα φιλιά μου με μια ζεστή αγκαλιά!:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή